Üç Yarış, Bir Hedef ve Bir Beklenti

Bugün Avrasya Marartonu’nda üçüncü kez koştum. Son üç senedir hiç ara vermeden Avrasya Maratonunda on beş kilometre koştum. Bu yarışa ilk katıldığım zaman koyduğum hedefe bugün ulaştım ve bundan da çok mutluyum.

Yarışa ilk katıldığım gün kendime koyduğum hedef yarışta bir saatin altında on beş kilometre koşmaktı. Bunu ilk katıldığım yarışta yapamamıştım. Aslında şimdi bakınca bu başarısızlık çokta şaşırtıcı gelmiyor. Bu başarısızlığımın sebebi tabii tecrübesizlikti. Daha önceden hiç on beş kilometre yarışına katılmamıştım. Bu mesafeyi orman idmanlarında çokça koşmuştum ama hiç bir yarışta bu mesafeyi hedeflememiştim dolayısıyla bu yönde hiçbir idman yapmamıştım. Sonuçta ilk Avrasya koşumda on beş kilometreyi altmış iki dakika elli dokuz saniyede koşmuştum. Her ne kadar kendime koyduğum hedeften dolayı çok da mutlu olamasam da bu benim en iyi derecemdi.

Yarışa ikinci katıldığımda gene hedefim bir saatin altında koşmaktı. Bu safer idman sezonunun başında Avrasya maratonuna yönelik çalışma yapmıştım. Yarış yaklaştıkça benim idman düzenim nedense bozuldu. İdmana ilk başladığımdaki gibi düzenli ve başarılı idman yapamaz oldum. Yarış günü geldi, ben hedefim ve şüphelerimle beraber çıktım ve koştum. Sonuç olarak gene bir saat hedefini gerçekleştirememiştim. Derecem altmış bir dakika yirmi beş saniyeydi. Ben gene beklentilerimden dolayı, en iyi derecemle çok mutlu değildim.

Bugün üçüncü kez yarışa girdim. Her ne kadar hedef yarışım bu yarış olmasa da, bu sene yarışa yönelik çok ciddi idman yaptım. İdmanımın son üç haftasında bir isteksizlik baş gösterdi ve benim idman performansım düştü. Gene de idmana hiçbir şekilde ara vermedim. Elimden geldiğince ne kadar isteksiz olsam da idmanımı yaptım. Yarıştan bir gün önce son idmanımı yaparken kendimi biraz kötü hissettim. Bu sebeple yarıştan bir önceki gece aklımda gene şüpheler belirdi. Ben bu şüpheleri aklımdan silip atmaya çalıştım. Ertesi gün yarış alanına gittim ve yarışımı koştum. Resmi dereceler ben bu yazıyı yazarken açıklanmamış olsa da kendi tuttuğum dereceye göre elli dokuz dakika otuz bir saniyede on beş kilometre koştum. Konulmuş bir hedef nihayetinde başarıldı.

Diyeceğim o ki hedefler iyidir ama bu hedefleri beklentiye dönüştürmemek lazım. Çünkü tecrübe ettiğim kadarıyla, beklentiler insanı çokça mutsuzluğa sürüklüyorlar. Buradaki örnekte, iki en iyi derecemle tam bir mutluluk yaşayamamamda, olduğu gibi. Her şeye zaman tanımak lazım. Şartlar olgunlaştığında, olacak olacaktır.

Not: bu arada hedefleri beklentiye dönüştürmemekle alakalı aklımda bir kaç fikir var ama bu fikirler işe yarayabilecek türden mi pek emin değilim. Belki de bu fikirler başka bir yazının konusu olurlar.

Üç Yarış, Bir Hedef ve Bir Beklenti” için 2 yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s