Marshmallow Deneyi

1972 yılında Stanford’lu psikolog Walter Mischel tarafından ortaya çıkarılan bir deneydir. İrade testi de diyebiliriz. Deney şu şekilde gerçekleşiyor; deneyi yapan birey çocuğa sevdiği bir atıştırmalık veriyor ( biz buna şekerleme diyelim ), şimdi odadan çıkacağını eğer geri geldiğinde şekerlemeyi yememiş olursa 1 tane daha vereceğini söylüyor. Bazı çocuklar kişi odadan çıkar çıkmaz şekerlemeyi yerken, bazıları da beklemeyi tercih ediyor. Peki neye göre?

Belirli bir sebep olmamakla beraber bu durumun çocuğun ailesinin ekonomik durumu, atıştırmalık tüketim sıklığı, deneyi yapan kişiye karşı duyduğu güvene bağlı olduğu da söylenebilir. Yani deneyi çocuğun ebeveyninin yapmasıyla tanımadığı bir bireyin yapması arasında da fark var. Bununla beraber odada şekerlemeyi yemeden bekleyebilen çocukların ileriki yaşlarda fiziksel olarak daha sağlıklı oldukları, okul başarılarının daha yüksek olduğu, sosyal becerilerinin güçlü olduğu yapılan araştırmalarla ortaya çıkarılmıştır. Daha sonrasında deney daha fazla çocuk üzerinden denendiğinde çok da anlamlı bir sonuca ulaşılamamış.

Kendi çocuğumda kesinlikle denemek isteyeceğim bir deney olurdu sanırım, en azından eğlenceli olabilir 🙂

Siz de bu deneyi gerçekleştirip, burada yorumlarda paylaşabilirsiniz. Aşağıda izlemeniz için deneyin videosunu paylaşıyorum.

Marshmallow Deneyi” için 5 yorum

  1. İlginç bir deneymiş. Kimi çocuklar laf dinlemez oluyorlar: anne ve babası dur deyince illa aksini yapmak zorunda hisseden çocuklar var. Kimisi de çok akıllı oluyor ve bir yetişkinden beklenceği şekilde davranıyor (bu nedemekse 🙂 ).

    Ben burada çocuğun bilinçli yetiştirilmesinin önemli olduğunu düşünüyorum. Tabiki her çocuğun kendine özgü bir mizacı da vardır ama o mizacın oluşmasında çocuğun yetiştiği ortamın ve şartların etkisi de vardır diye düşünüyorum.

    Deneyi yapıp çocuğun şekeri yediğini görmek bir şey ifade de etmeyebilir. Ayrıca deneyle ilgili akıl yürütmemizi sağlayacak pek bir veri sağlamamışsın. Muhtemelen internette aratarak bulabilirim.

    Bu yazıyi bizimle paylaştığın için teşekkürler.

    Beğen

  2. Bu deneyi çocuk gelişimiyle ilgili okuduğum kitaplarda sıklıkla görüyorum. Aslında benzerlerini kendi yaşamımızda da görebiliriz, sabırla alakalı olarak düşündüm bunu yazarken. Kafamıza bir kere koyduğumuz şeyin etkisi olumlu olmasa da vazgeçmek kolay olmayabiliyor, çok alakalı olmasa da şu an bu şekilde bir çağrışım yaptı bende. Mesela tatlı yemek ve ardından pişman olmak da benzeri. Bu çocuklarda bir şekilde tatlıyı görünce canı çektiğinden o an vazgeçemeyebilir, Kadir’in ve senin dediğin gibi illa bir alaka kurulamayabilir.

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s